Sevgili çocuklar, Peygamberimize uzun yıllar hizmet eden Enes’in hatıralarından bahsedeceğim. Peygamber Efendimizle ilk tanışmalarını şöyle anlatıyor. Hazreti Enes :

“Peygamberimiz Medine’ye hicret ettiğinde, ben on yaşındaydım. Annem elimden tutarak beni Peygamberimizin yanına götürdü ve :

- Ey Allah’ın Resulü, herkes size bir hediyede bulundu. Benim ise size hediye edebileceğim bir şeyim yok. Ancak bu benim oğlum Enes!... Lütfen teklifimi kabul buyurunuz da, oğlum istediğiniz zaman size hizmette bulunsun, dedi. Peygamberimiz de annemin bu isteğini kabul etti…”

Böylece Hazreti Enes, küçük yaşta Peygamberimizle tanışma şerefine ulaşan şanslı çocuklardan biri olmuş… O yüce insana hizmet etmek, Ona yakın olmak ne büyük mutluluk!... Bakın neler anlatıyor Hazreti Enes :

“Peygamberimize on yıl hizmet ettim. Aslında yaptığım işler pek yerli yerinde olmuyordu. Ama buna rağmen Peygamberimiz, bir defacık bile olsa bana vurmadı ve surat asmadı. Beni azarlamadı ve ayıplamadı. Hatta “öf” bile demedi. Hoşuna gitmeyen bir şey için “Niçin böyle yaptın?” diye beni sorguya çekmedi.

Herhangi bir hatalı davranışım için hanımlarından biri “Keşke şöyle yapsaydın” diyecek olsa, hemen : “Bırakın Çocuğu … O Allah’ın dilediğinden başka bir şey yapmamıştır” deyip beni korudu.

Çünkü O, çocuklara karşı insanların en şefkatlisiydi. Hayatımda Peygamber Efendimizin kokusu kadar güzel kokan bir koku koklamadım. Onun elinden daha yumuşak bir ipeğe ve kumaşa dokunmadım.

” O insanların ahlâk bakımından da en güzeliydi… Bir gün beni bir işe yollamıştı… Önce, -çocukluk işte- “Gitmem” diye itiraz ettim. Ancak içimden de Peygamberimizin gönderdiği işe gitmek geliyordu.

Gitmek üzere yola çıktım, fakat sokakta oyun oynayan çocuklara rastlayınca onların yanında oyalandım kaldım. Bir de ne göreyim, Peygamberimiz beni ensemden yakalamasın mı?. Yüzüne baktığımda, gülümseyerek bana: “Enesciğim! Sana söylediğim yere gittin mi?” diye sordu.

Ben de : “Şey … Derhal gidiyorum Efendim,” diyerek cevap verdim. Oyuna daldığım için gideceğim yere gecikmiş, bu yüzden eve de geç kalmıştım. Akşam eve vardığımda annem: “Niçin geç, kaldın?” diye sordu. Ben de : “Peygamberimiz beni bir iş için bir yere yolladı, ama bunu kimseye söyleyemem,” dedim. Bunun üzerine annem: “Aferin oğlum, sakın Peygamberimizin sırrını kimselere söyleme,” diye tembihledi.

Evet sevgili çocuklar… Zannederim, bu önemli öğüte siz de uyarsınız… Siz de Enes gibi güvenilir bir kişi olun ve büyüklerinizin sırlarını başkalarına sakın söylemeyin.

Sizden önce 201 kişi okudu.

Toplam Oy : 0 Puan : 0

Puan verebilmek için üye olmanız gerekmektedir. Lütfen üye girişi yapın eğer üye değilseniz lütfen üye olun.

İlk yorumu yazan siz olmak ister misiniz?